|
دور باطل جمعآوری متكديان
|
|
|
تاریخ انتشار:
۱۱:۳۸ ۱۳۸۸/۱۰/۲۱ |
کد خبر:
23785 |
منبع: جام جم آنلاین |
نسخه چاپی
 |
|
كودك را در آغوشش جابهجا ميكند، با يك دست كودك را گرفته و با گوشه دندان چادر سياهش را. يك دست را به سمت شما دراز ميكند. با صدايي زير و مبهم چيزي ميگويد كه نياز نيست بدانيد چه ميگويد چون منظورش برايتان آشناست.
مردد ميمانيد كه چه كنيد، خيلي وقتها او را پس ميزنيد و به راهتان ادامه ميدهيد، ولي كسي در گوشه وجدان حتي براي چند ثانيه به شما نهيب ميزند كه «كاش كمكش ميكرديد»! ، گاهي هم بدون آن كه نگاهش كنيد ، سكهاي يا اسكناسي را در كف دستش ميگذاريد تا از نهيب وجدان در امان باشيد ، اما چند قدمي دور نشدهايد كه كودك 7-8 سالهاي آويزانتان ميشود و در حالي كه با دستهاي چركش، بسته فالي را تعارف ميكند ، 10 تا 15 متر با شما همراه ميشود و...
تقريبا محال است در خيابانها و كوچههاي اصلي شهر، مسافتي را پيادهروي كنيد و چنين صحنههايي را نبينيد. ما به ديدن اين افراد همان قدر خو كردهايم كه ديدن بسياري از متكديان مقابل بيمارستانها، داروخانهها، بانكها، فروشگاهها، گوشه پيادهروها، بالاي پلهاي عابر و...
اين افراد بخشي از پيكره شهرهاي ما شدهاند و با وجودي كه مسوولان هزاران بار قول جمعآوري آنان را دادهاند، باز هم در شهر پرسه ميزنند و شايد به جرات بتوان ادعا كرد در برخي نقاط تعدادشان نيز افزايش يافته است.
گفته ميشود بسياري از اين متكديان ، گاه تا 10 بار توسط ماموران شهرداري جمعآوري ميشوند ، اما اين ارگان فقط قادر است تا 10 يا حداكثر 14 روز آنها را نزد خود نگه دارد. بنابراين باز هم در شهر رها ميشوند.
اين امر نشان ميدهد بين شهرداريها، سازمان بهزيستي ، دادستاني ، نيروي انتظامي و وزارت بهداشت هيچ هماهنگي و برنامهاي جامع وجود ندارد. اين سازمانها چنان با كمبود اعتبارات و نيروي متخصص روبهرو هستند كه توان ساماندهي متكديان را ندارند.
اين وضعيت بخصوص در شهرهاي مركز استان كه بيش از ساير شهرستانها، مهاجرپذيرند يا شرايط آب و هوايي بهتري دارند يا حتي شهرهاي مذهبي آزاردهنده است.
از سوي ديگر سازمانهاي دولتي با وجود تدوين آييننامه كودكان كار در تابستان 1384 و ابلاغ آن به تمامي استان ها در زمستان همان سال، هنوز برنامهاي براي گردآوري و ساماندهي اين كودكان ندارند ؛ كودكاني كه بيشتر در رده سني 6 تا 15 سال قرار دارند ، بيشترشان افغانياند و امكاناتي براي تحصيل و مدرسه ندارند حتي برخي از آنها مشكوك به بيماريهايي هستند كه نيازمند مراقبتهاي درمانياند ؛ كودكاني كه با لباسهاي مندرس و نامناسب در فصول سرد سال در خيابان پرسه ميزنند و مشمول آييننامه سال 84 هستند.
طبق اين آييننامه ، ارگانهايي چون شهرداري ، بهزيستي ، وزارت كار ، دادگستري و سازمانهاي بيمهگر مسووليت ساماندهي كودكان خياباني را به عهده دارند و موظفند هر 3 ماه گزارش فعاليت خود را به وزارت رفاه ارائه كنند اما با گذشت 4 سال از اجراي آييننامه، نه از گزارش خبري است و نه از تغييري در وضعيت اين كودكان.
به نظر ميرسد با توجه به مشكلات اين سازمانها، دولت موظف به گسترش تعامل با سازمانهاي مردمنهاد و استفاده از ظرفيت آنها در اجراي طرحهاي نيمهتمام اجتماعي حمايتي است.
بخش دولتي هنوز به اين ظرفيتها ناآشناست و حتي در اين بخش با آنها رقابت ميكند ؛ نكتهاي كه منجر به دور باطل جمعآوري متكديان و كودكان خياباني شده است.
نظرات بینندگان:
مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است
| 
